تمام وجود من در این داستان خلاصه شده است. گاهی همین کلمات به جای من جان می گیرند و حرفهای نگفته ی دلم را بیان می کنند. این داستان را تنها به دو نفر تقدیم می کنم. یکی که در مورد من اشتباه می کند و دیگری که قدر من را ندانست...
| تبليغات | X |
هنوز نفس می کشم
|
|
کلاس دوم که همان علوم کیمیای آلی بود بزور چک و لقد رسیدیم و مشاهده نمودم که چقدر اینجا از جنس رجل در قحطی بسر می بریم. البته این قحطی تا آخر تحصیل بیشتر می شد و هر سال آفت یکی از ماها را کم می نمود.
هر چند بارها هم به درگاه خداونود دعا کردیم پاسخی دریافت نشد که نشد. خلاصه از آنجا که انگار بر پیشانی ما نوشته شده باشد شهرستان دو نفر از دید هم مکتبیان تشخیص دادم که بله...
ولی بسوزه پدر این لاووو که شیر رو مثل کبک می کنه...
طریقت عظمای ارازل و اوباش را پیشه کردیم و عرش کبریایی را گنجای خود نمی دیدیم و دائم تسبیح گویان می گفتیم (مرجان کجایی که داش آکل رو کشتن!!!)...
با عینه ملت کلکل می کردم ولی ته دلم همه رو دوست داشتم بجز یکی که این آخرها بدجور هوای آسانسور کرده بود ولی عینه ملخ جست...
تو دبیرستان دخترانه ای که من بودم! همه به خاطر اخلاق یه ذره تندم و اینکه اهل مدارا تو کار نبودم از من کینه به دل داشتند! خوبه آدم اقرار کنه خوب... علی الخصوص یکی که بد فرم از کارهای من حرص می خورد! به جرات می تونم بگم عاشق شدن هم دنیایی داره... ( این آخرش ربطی نداشت ها!!!)
روزها گذشت و این دختر هم بزرگ شد و قاعده ی روزگار رو عوض نکرد. اوندفعه که رفتم خونه عروسیش بود دیدم دوباره داره گریه میکنه ولی نمی دونم چرا مامانش دیگه با دوماد کاری نداشت! فقط به من زورش می رسید... 
